بنوه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ وَ / بَ] (اِ)(1) مطلق خرمن را گویند اعم از خرمن غله و کاه و غیره. (برهان) (از آنندراج). خرمن و تودهء غلهء نکوفته. (ناظم الاطباء). رجوع به بنو شود.
(1) - به فتح اول و ثالث و سکون ثانی و اخفای های هوز... و بضم ثانی و اظهار های هوز نیز هست که بر وزن صبوح باشد. (برهان).