بنه پا

«لغت نامه دهخدا»

[بُ نَ / نِ] (نف مرکب) فرد یا افرادی از قشون که در اردوگاه برای حفظ بنه مانند. حارس بنه. حافظ بنه مانند بنه در جنگ. پایندهء بنه.
- امثال: وقت مواجب سرهنگ است، وقت جنگ بنه پا. (یادداشت بخط مؤلف).
بنه پاینده. آنکه بنهء قشون را نگهبانی کند. (فرهنگ فارسی معین).