«لغت نامه دهخدا»
[بُ نَ / نِ] (اِ مرکب) جایگاه بنه :جمعی را از معارف اسیر کردند و خلقی را به شمشیر آوردند و ساز و بنه گاه ایشان بتاراج دادند. (ترجمهء تاریخ یمینی ص187).