«لغت نامه دهخدا»
[بَ مَ] (اِخ) از قبایل بنی اسد که پس از هجرت از عربستان در حوالی قادسیه در ساحل یسار دجله ساکن شدند و از سال 403 تا 545 ه . ق . در حله حکومت کرده اند. اولین کس از این سلسله سندالدوله علی الاول (403 ه . ق .) و آخرین آنها علی الثانی (540 - 545 ه . ق .) است که بدست اتابکان زنگی منقرض گردیدند. (از طبقات السلاطین صص 107 - 108).