بوالعجب گوی

«لغت نامه دهخدا»

[بُلْ عَ جَ] (نف مرکب)سخت شگفت انگیزگوینده. عجیب گوی :
یکی گوش کودک بمالید سخت
که ای بوالعجب گوی برگشته بخت.سعدی.
رجوع به بلعجب گوی شود.