«لغت نامه دهخدا»
[پَ رَ] (نف مرکب) ملائکه و جن. || سگی که جانور را ببوی پیدا کند. (بهار عجم) (آنندراج). سگی را گویند که بوی کرده جانوران را ببوید و آنرا بوره نیز خوانند. (جهانگیری). بوی پرست. (ناظم الاطباء).