بو داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مص مرکب) دارای بو بودن. || نشانه و اثر داشتن :
او ز یکرنگی عیسی بو نداشت
وز مزاج خم عیسی خو نداشت.مولوی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر