بور ابرش

«لغت نامه دهخدا»

[رِ اَ رَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)اسبی که سرخ رنگ و دارای خالهای سفید باشد :
سیه چشم بورابرش و گاودم
سیه خایه و تند و پولادسم.فردوسی.
یکی بور ابرش به پیشش بپای
نه آرام دارد تو گویی بجای.فردوسی.
و رجوع به ابرش شود.