بو ستدن

«لغت نامه دهخدا»

[سِ تَ دَ] (مص مرکب) کنایه از کسب کردن بو. (آنندراج) :
خار پهلو کند صحبت گل
گر ز خلق تو بو ستاند باغ.
مجد همگر (از آنندراج).