بوغاء

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع اِ) خاک نرم که مذرور ماند. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). خاک بسیار نرم. (مهذب الاسماء) (ناظم الاطباء) :
لعمرک لو لا هاشم ما تعفرت
ببغدان فی بوغائها القدمان.(اقرب الموارد).
- بوغاءالطیب؛ بوی آن. (منتهی الارب) (آنندراج). رایحهء خوش بوی. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || مردم سبک مایه و گول. || اختلاط. || شوریدگی کار. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).