بوفلان

«لغت نامه دهخدا»

[فُ] (ع اِ مرکب) فرزند شخصی مجهول. ناشناخته :
حبل ایزد حیدر است او را بگیر
وز فلان و بوفلان بگسل حبال.ناصرخسرو.