بو گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[گِ رِ تَ] (مص مرکب) بو یافتن چیزی. کسب بو کردن. (فرهنگ فارسی معین) :
چو مشک از ناف عزلت بو گرفتم
به تنهایی چو عنقا خو گرفتم.نظامی.
|| گندیدن. بدبو شدن. (فرهنگ فارسی معین). متعفن شدن. بدبو و عفن شدن. || برشته شدن. قیاس کنید با بو دادن. (فرهنگ فارسی معین).