بومره

«لغت نامه دهخدا»

[مُرْ رَ] (اِخ) کنیت ابلیس. (غیاث) (آنندراج) :
وین گاوان را بسوی او خواندن
این است همیشه کار بومره.ناصرخسرو.
بار که نهد در جهان خر کره را
درس که دهد پارسی بومره را.مولوی.
رجوع به ابومره شود.