بوی و رنگ

«لغت نامه دهخدا»

[یُ رَ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) رونق. طراوت. زیب و فر :
در آن شارسان کرد چندان درنگ
که آتشکده گشت با بوی و رنگ.فردوسی.
چو خاقان به ایران درآمد بجنگ
نماند بدین بوم و بر بوی و رنگ.فردوسی.
ز باغت بجز بوی و رنگی نبینم
خود آن بوی را هم درنگی نبینم.خاقانی.