بهادری

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دُ] (حامص)(1) شجاعت و دلیری. (ناظم الاطباء). || جرأت و جسارت. (فرهنگ فارسی معین).
(1) - مرکب از بهادر ترکی و حرف ی مصدری فارسی.