بهارستان

«لغت نامه دهخدا»

[بَ رِ] (اِ مرکب) (از: بهار + ـِستان) جایی که شکوفه و گلهای گوناگون در آن انبوه باشد. (از حاشیهء برهان چ معین). جایی که انبوه از شکوفه و گلهای گوناگون باشد. (ناظم الاطباء) :
همین بس در بهارستان محشر خون بهای من
غبارش بوی گل شد در رکاب و گرد جولانش.
خاقانی.
|| بتخانه. بتکده. (فرهنگ فارسی معین).