بهج

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع مص)(1) بهجه. شادمان گردیدن و مسرور شدن. (ناظم الاطباء). شادمانه شدن. (آنندراج) (منتهی الارب). شاد شدن. (ترجمان القرآن) (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب). شادمان و مسرور گردیدن. || شاد(2) و مسرور کردن کسی را. (ناظم الاطباء). شاد و مسرور ساختن کسی را. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد).
(1) - از باب سَمِعَ. (ناظم الاطباء).
(2) - از باب فَتَحَ. (ناظم الاطباء).