بهدانه

«لغت نامه دهخدا»

[بِ نَ / نِ] (اِ مرکب) تخم بهی. (ناظم الاطباء). دانهء میوهء به (آبی) که در طب قدیم مستعمل بود. تخم بهی. (فرهنگ فارسی معین). دانه میوهء به که به دانه مینامند و در داروسازی و عطرسازی بکار میبرند و جزو صادرات کشور بشمار میرود. (از جنگل شناسی ساعی ج1 ص242). دانهء آبی. هستهء بهی. حب السفرجل. || دانهء بهتر. خال زیباتر :
بر آتش رخ زیبای او بجای سپند
بغیر خال سیاهش که دید بهدانه.حافظ.