به روزگار

«لغت نامه دهخدا»

[بِهْ زْ / زِ] (ص مرکب)نیک بخت. سعادتمند. خوشحال. شاد :
نخست آفرین کرد بر کردار
کز اویست فیروز و به روزگار.فردوسی.
همی پرورانیدش اندر کنار
بدو شادمان بود و به روزگار.فردوسی.
همیشه بزی شاد و به روزگار
همیشه خرد بادت آموزگار.فردوسی.