بهشتی وش

«لغت نامه دهخدا»

[بِ هِ وَ] (ص مرکب)بهشتی وار. بهشتی گونه. مانند بهشتیان :
دیده فرودوختم تا نه بدوزخ برد
باز نظر میکنم سخت بهشتی وشی.سعدی.