بهمن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ مَ] (اِخ) پسر پادشاه اردوان. (ولف) :
مر او را خجسته پسر بود هفت
چو آگه شد از پیش بهمن برفت.
فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ج7 ص1939).
گریزان بشد بهمن اردوان
تنش خسته از تیر و تیره روان.
فردوسی (ص1941).