بهیج

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع ص) شادمان. (منتهی الارب) (غیاث) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || خوب و نیکو. قال اللهتعالی: من کل زوج بهیج(1). (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). زیبا. (ترجمان القرآن). خوب و خوبروی. (زمخشری). || باشکوه. (ترجمان القرآن).
(1) - قرآن 22/5.