بیاچاریدن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص) آچاردن. آچاریدن :
که مر این خاک ترش را تو چو طباخان
می ببوی و مزه و رنگ بیاچاری.
ناصرخسرو.
رجوع به آچاردن و آچاریدن شود.