بی بغل

«لغت نامه دهخدا»

[بی بَ غَ] (ص مرکب) کنایه از مفلس و تهیدست. مرادف کم بغل. (آنندراج). فقیر و بینوا و تهیدست. (ناظم الاطباء).
- بی بغل بودن؛ بی برگ بودن. (رشیدی).