بیت القصیده

«لغت نامه دهخدا»

[بَ تُلْ قَ دَ] (ع اِ مرکب)شاه بیت. بیت القصیده آنست که نخست شاعر را معنی در خاطر آید و آنرا نظم کند و بناء قصیده بر آن نهد و ممکن باشد که در قصیده بهتر از آن بیت بسیار افتد و عامه شعراء بیت القصیده آنرا خوانند که بهترین ابیات قصیده بوده. (المعجم فی معاییر اشعار العجم). بیت الغزل و بیت القصیده، بیتی که از جمیع ابیات هر دو قسم، لفظاً و معناً دل پسند و مطبوع باشد. (آنندراج) :
بر دو لعل آن دو عنبرین مصرع
هست بیت القصیده ای خط تو.
علی نقی کمره ای (از آنندراج).
رجوع به بیت الغزل شود.