بیدست

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (ص مرکب) (از: بی + دست) که دست ندارد.
مقطوع الید. مقطوع الیدین :
وز آن پس چنین گفت با رهنمای
که او را هم اکنون ز تن دست و پای
ببرّید تا او بخون کیان
چو بیدست باشد نبندد میان.فردوسی.
|| ناتوان. غیرتوانا.