بیراقدار

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (نف مرکب)(1) بیرقدار. علمدار. (ناظم الاطباء). و رجوع به بیرقدار شود.
(1) - از بیراق (= بیرق) ترکی + دار (از داشتن)، مزید مؤخر فارسی.