بیرامش

«لغت نامه دهخدا»

[مِ] (ص مرکب) (از: بی + رامش) بی شادی. ناشاد :
همه بدسگالند و بیدانشند
ز بیدانشی تیره(1) بیرامشند.فردوسی.
تن مرده چون مرد بیدانش است
که نادان بهر جای بیرامش است.فردوسی.
(1) - ن ل: ویژه.