بیرنجی

«لغت نامه دهخدا»

[رَ] (حامص مرکب) حالت و چگونگی بیرنج. بی آزاری. بی اذیتی. || بیزحمتی :
به آسانی نیابی شادکامی
به بیرنجی نیابی نیکنامی.(ویس و رامین).
رجوع به بیرنج شود.