بی روایی

«لغت نامه دهخدا»

[رَ] (حامص مرکب) ناروایی. عدم رواج. کساد. بیرونقی بازار. کاسدی :
کاسدی و بی روایی از لب و دندانْت
بر صدف و درّ و بر شکر زده داری.سوزنی.
رجوع به روا شود.