بیزاور

«لغت نامه دهخدا»

[وَ] (ص مرکب) (از: بی + زاور) بی پرستار. بی سرپرست. آنکه تیمار او ندارد. که کس تعهد کار او نکند :
مگر بستگانند و بیچارگان
و بی توشگانند و بیزاورا.
؟ (از لغت فرس اسدی).