بی شره

«لغت نامه دهخدا»

[شَ رَهْ] (ص مرکب) (از: بی + شره) بی آز و طمع. بدون حرص و آز :
بغرض دوستی مکن که خواص
درس والتین بی شره نکنند.خاقانی.
رجوع به شره شود.