بی ضابطگی

«لغت نامه دهخدا»

(1) [بِ طَ / طِ] (حامص مرکب) حالت و چگونگی بی ضابطه. بی قاعدگی. بی ترتیبی. (ناظم الاطباء).
(1) - در ناظم الاطباء بی ضابتگی است و آن غلط است.