بیع زدن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ زَ دَ] (مص مرکب)خریداری کردن. (آنندراج) (بهار عجم) :
ره مایه داران ایمان زنند
بخروار بیع دل و جان زنند.ظهوری.
و رجوع به بیع شود.