«لغت نامه دهخدا»
[قُوْ وَ] (حامص مرکب)بی زوری. ضعف. ناتوانی : فراخشاخی بود او را که از لاغری و بی قوتی بر جای مانده بود. (انیس الطالبین ص118). رجوع به قوت شود.
