بیکبارگی

«لغت نامه دهخدا»

[بِ یَ / یِ رَ / رِ] (ق مرکب)یکباره. پاک. بالمرّه. بالکل. کلاً. (یادداشت مؤلف) :
تهمتن بدو گفت بی بارگی
بکشتن دهی تن بیکبارگی.فردوسی.
ز خرگاه وز خیمه و بارگی
بسازید پیران بیکبارگی.فردوسی.