بی کمر

«لغت نامه دهخدا»

[کَ مَ] (ص مرکب) (از: بی + کمر) بی کمربند. || کمر مانند کلاه علامت منصب و مقام بوده است و بی کمر کنایه از فاقد منصب و مقام است :
مبین حقیر گدایان عشق را کاین قوم
شهان بی کمر و خسروان بی کلهند.حافظ.
رجوع به کمر شود.