بی گهر

«لغت نامه دهخدا»

[گُ هَ] (ص مرکب) مخفف بی گوهر. بی اصل. نانجیب :
بدو گفت کاین نزد بهرام بر
بگو ای سبک مایهء بی گهر...فردوسی.
و رجوع به گهر و گوهر شود.