بی مهر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (ص مرکب) (از: بی + مهر) مهرناشده. که مهر نشده باشد. فاقد مهر و نشانهء دست نخوردگی چیزی است :
اگر دانا و گر نادان بود یار
بضاعت را بکس بی مهر مسپار.نظامی.
رجوع به مُهر شود.