«لغت نامه دهخدا»
[نَ / نُو کَ] (ص مرکب) (از: بی + نوکر) بدون خدمتکار. صاحب غیاث اللغات و بتبع او آنندراج گوید: بمعنی شخص نوکری پیشه که بجایی نوکر نباشد غلط است. بمعنی صحیح نانوکرست چه لفظ نا برای نفی بر مشتقات و صفات آید چنانچه اسم فاعل و اسم مفعول و صفت مشبهه. مث نابالغ و نامسموع و ناخلف و بلفظ بی برای نفی بر اسماء غیرمشتق و صفات آید چنانچه اسم مصدری و اسم جامد، مث بی شعور و بی هنر و بی زر.