بیوباشتن

«لغت نامه دهخدا»

[یَ / یُو تَ] (مص) اوباریدن. بلع کردن. اوباردن. اوباشتن. رجوع به اوباشتن شود :
بجستی و نخجیر را بیدرنگ
همانگه بیوباشتی چون نهنگ.اسدی.
دو چندان که یک مرد برداشتی
وی آسان بیکدم بیوباشتی.اسدی.
به دُم رود جیحون بینباشتی
به دَم ژنده پیلی بیوباشتی.اسدی.