بیوگان

«لغت نامه دهخدا»

[وَ / وِ] (اِ) جِ بیوه، بمعنی زن شوی مرده :
ستمدیده را دادبخشی کنی
شب بیوگان را درخشی کنی.نظامی.
و رجوع به بیوه شود.