بیهشی

«لغت نامه دهخدا»

[هُ] (حامص مرکب) بیهوشی. رجوع به هش و هوش و بیهش و بیهوشی شود. || بیخردی. بی رایی. بی تدبیری :
فرستادهء شهریاران کشی
ز بیدانشی باشد و بیهشی.فردوسی.
|| مدهوشی. هوش ازدست دادگی. ازخودرفتگی :
فروبرده مستان سر از بیهشی
برآورده آواز خنیاگران.منوچهری.
مبادا بهشیاری و بیهشی
کسی را ز فرمان او فرمشی.نظامی.
چنان کان ددان در خروش آمدند
از آن بیهشی باز هوش آمدند.نظامی.
از آن بیهشی چون بهوش آمدند
چه بود آنک ازو در خروش آمدند.نظامی.
- خواب بیهشی؛ خواب غفلت و بیخبری :
چشمت از خواب بیهشی بگشا
خویشتن را بجوی و اندریاب.ناصرخسرو.
- داروی بیهشی؛ دارویی که بدان مردم را بیهوش کنند :
کسی کو خورد داروی بیهشی
نباید گزیدن جز از خامشی.فردوسی.
- قدح بیهشی؛ کنایه از قدح شراب :
آدمی هوشمند عیش نداند ز فکر
ساقی مجلس بیار آن قدح بیهشی.سعدی.
رجوع به بیهوشی شود.