پائین پرست

«لغت نامه دهخدا»

[پَ رَ] (نف مرکب) مطیع. بنده. خدمتکار :
نداری شرم ازین خورشید نوشاد
کنی پائین پرستی چند را یاد.
امیرخسرو دهلوی.
پائین پرستی.
[پَ رَ] (حامص مرکب)اطاعت. بندگی. خدمتکاری :
بدرگاه خسرو خرامش کنم
بپائین پرستیش رامش کنم.نظامی.
روا باشد که با این سحر و نیرنگ
به بی سنگی زنم قاروره بر سنگ
کنم آنگاه با صد زیردستی
کنیزان ترا پائین پرستی.امیرخسرو دهلوی.
پائین تر.
[تَ] (ص تفضیلی) اسفل. پست تر. زیرتر. || دورتر.