پارتنیوس

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (اِخ)(1) شاعری به یونان قدیم او بسال 65 ق. م. در یکی از جنگهای مهرداد هفتم با رومیان، اسیر رومیان شد و او را به شهر رم بردند و چون به فضل و دانش وی آگاه شدند با اکرام و اعزازی بسزا آزاد کردند.
(1) - Parthenius.