پاریا

«لغت نامه دهخدا»

(اِخ)(1) (طبقهء...) (از سانسکریت، پارا. بیرون از...) و معنی ترکیبی آن بیرون از طبقه است. در آئین برهمائی پاریا به کسانی اطلاق میشود که از طبقات هندی خارج باشند و بعبارت دیگر پاریا یعنی افرادی محروم از تمام حقوق دینی و اجتماعی خواه از طریق نژادی و خواه از طریق طرد آنان از جامعهء برهمنی. بنابر قوانین قدیمهء برهمائیان طبقات مطروده به سه دسته تقسیم میشوند: نخست طبقهء «آبهی ساستهاس»(2) یعنی به نفرینان. (ملاعین)، و این گروه کسانی هستند که بر اثر ارتکاب گناهان بزرگ از طبقات هندی طرد شده اند. دوم دستهء «وراتیاس»(3) یعنی مطرودین از مذهب، تکفیرشدگان، و اینان کسانی باشند که بر اثر مجری نداشتن قواعد و قوانین و مراسم دینی خاصه سرباز زدن از دستورهای وِدا بدین عقوبت دچار گشته اند. سوم: دستهء «اَپَسَداس»(4) یعنی مطرودین و راندگان علی الاطلاق و اینان کسانی اند که از وصلت نامشروع و یا از نسل ملعونان و گناهکاران زاده اند. از دو دستهء اول ممکن است اشخاصی پس از توبت و انابت به طبقات اصلی اجتماعی و دینی خود بازگردند ولی دستهء سوم به هیچ روی قابل عفو و بخشایش نیستند. پاریاها در عقیدهء هندوان مردمی پلید و نجسند چنانکه لمس و مسّ آنان موجب ناپاکی و پلیدی شود و بهمین سبب ناگزیر بیرون از شهرها و دهکده ها زندگی کنند و برای تحصیل اسباب معیشت بکارهای پست و منفور که افراد دیگر طبقات اجتماعی از آنها بیزارند، تن دردهند.
(1) - Paria.
(2) - Abhicasthas.
(3) - Vratyas.
(4) - Apasadas.