پافلاگنی

«لغت نامه دهخدا»

[گُ] (اِخ)(1) از چترپتی های ده گانهء آسیای صغیر که از مشرق به چترپتی کاپادُس و از شمال به بحر اسود محدود و پایتخت آن سینُپ بود. این کشور از رود (هالیس) سفلی مشروب میشد و مردم آن به بلادت و خشونت معروف بودند.
(1) - Paphlagonie.