پاکدست

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (ص مرکب) درستکار. با صحّت عمل. مقابل ناپاکدست :
نبیرهء جهاندار هوشنگ هست
همان راد و بینادل و پاکدست.فردوسی.
گشاده زبان و دل و پاکدست
پرستندهء شاه و یزدان پرست.فردوسی.
سر بسر دعویست مرد امر و معنی دار کو
تیزبینی پاکدستی رهبری غمخوار کو.
سنائی.
پاکدستی.
[دَ] (حامص مرکب)درستکاری. صحّت عمل.