پاک سرشت

«لغت نامه دهخدا»

[سِ رِ] (ص مرکب)پاک نهاد. پاک طینت. پاکیزه سرشت. پاک فطرت و جبلّت :
آلودگی خرقه خرابی جهانست
کو راهروی اهل دلی پاک سرشتی.حافظ.
پاک سری.
[سِرر] (حامص مرکب)پاک باطنی. پاک درونی. پاک سریرتی. پاکی باطن. پاکی سریرت.