پاله آریوس

«لغت نامه دهخدا»

[لِ] (اِخ) (آنتونیو دالاّ پاگلیا...)(1) از شعرای لاتین جدید. مولد به آغاز قرن شانزدهم در وِرُلی از اعمال روم و او در 1570م./977 ه . ق. در روم مصلوب گردید. وی خود را از طرفداران تجدد معرفی کرد و از 1542م. همواره مورد تعقیب و بازجوئی بود. در سال 1546م. در لوک بعنوان استاد علم فصاحت و بلاغت پذیرفته شد و در سال 1555م. به میلان رفت و از نو متهم گردید و به روم خوانده شد و محکوم بقتل گشت. منظومه ای بنام (دِآنی موروم ایمورتالیتاته لیبری ترس)(2) که بسال 1536 سروده شده شهرتی بسزا دارد.
(1) - Palearius (Antonio dalla Paglia).
(2) - De animorume immortalitate libritres.